Persvoorstelling Polaris
8/09/10
Meer dan een jaar geleden, meer bepaald op 9 mei 2009 , konden wij met trots het West-Vlaamse Regenbooghuis Polaris openen.
Maar hiermee is ons werk nog niet gedaan. Bijna dagelijks horen we berichten waaruit blijkt dat de maatschappelijke aanvaarding van holebi’s en transgenders nog niet vanzelfsprekend is:
het oproepen tot stenigen van homoseksuele mannen en vrouwen door de Senegalese president
het veroordelen tot dwangarbeid van twee mannen die een homoseksuele relatie hadden in Malawi
maar ook heel wat dichter bij huis: een aanval op een homoseksuele man in Brussel
De rechten van holebi’s verschillen van land tot land. In sommige landen hebben holebi’s helemaal geen rechten. Andere staten tolereren hen. En in een beperkt aantal landen is er sprake van gelijke rechten. In 45 landen is een relatie tussen twee vrouwen verboden; en in maar liefst 78 landen is een relatie tussen mannen een strafbaar feit.
In België hebben holebi’s anno 2010 dezelfde rechten als hetero’s. Het is echter een valkuil om te denken dat wettelijke gelijkheid ook automatisch maatschappelijke gelijkheid teweegbrengt.
Laat mij dit opnieuw illustreren aan de hand van enkele voorbeelden. Ik kies heel bewust voor voorbeelden uit de leefwereld van jongeren, gezien we hier te gast zijn in een secundaire school.
Lesbische meisjes zijn het meest kwetsbaar en halen in vergelijking met heteroleerlingen het hoogste aantal B en C - attesten.
In een grootschalig Europees onderzoek bij 14-jarigen kwam naar voor dat de eerste motivatie om iemand te pesten zijn of haar seksuele geaardheid is.
Uit een onderzoek door het Steunpunt Gelijkekansenbeleid blijkt dat 11% van de holebi-jongeren vaak tot heel vaak wordt uitgescholden of belachelijk gemaakt, tegenover 5% van de heterojongeren.
Ik wil dan ook een oproep doen aan alle jongeren: neem niet deel aan deze pesterijen, gebruik ‘homo’ niet als scheldwoord. Sta open voor mensen die op het eerste zicht anders lijken. Bij een tweede blik zal je merken dat ze niet zo anders zijn als je dacht.
Ik wil ook een oproep doen aan alle jongeren die twijfelen over hun gevoelens: praat erover met iemand, blijf er niet mee zitten. Je kan terecht bij een leerkracht die je vertrouwt, bij een vriend, het JAC en natuurlijk ook bij Polaris. Bij Polaris kan je langsgaan om je hart te luchten, om advies te vragen, om te weten te komen hoe je andere jonge holebi’s en transgenders kan ontmoeten.
Het is uiteraard niet allemaal kommer en kwel. Maar ik wil vandaag vooral het belang aantonen van een Regenbooghuis voor onze provincie. Ik wil vandaag vooral een antwoord geven op de vraag of zo’n huis nu nog nodig is.
Holebi’s en transgenders hebben recht op hun eigen huis, waar ze elkaar kunnen ontmoeten op een informele manier maar dat er ook voor ijvert dat wettelijke gelijkheid wel degelijk maatschappelijke gelijkheid betekent.
De Provincie West-Vlaanderen hecht veel belang aan gelijke kansen voor alle mensen; ongeacht hun leeftijd, geslacht, levensstijl, seksuele geaardheid, en alle andere kenmerken die nog te veel worden aangegrepen om iemand onrecht aan te doen.
Wij beschouwen gelijke kansen niet als een luxeproduct maar wel als een basisrecht voor iedereen. Uit individuele verhalen van discriminatie willen we komen tot structurele maatregelen voor een gelijke behandeling.
We zijn er dan ook trots op dat de Provincie haarsteentje kan bijdragen door Polaris West-Vlaams Regenbooghuis financieel en inhoudelijk te ondersteunen. En hierbij is elk woord belangrijk:
Polaris: omdat dit de naam is van het gebouw én een ambitieuze raad van bestuur van de vzw;
West-Vlaams: we willen dat alle West-Vlamingen zich verbonden voelen met dit huis;
Regenbooghuis: iedereen is hier welkom, holebi, transgender, hetero, ouder van, broer of zus van, leerkracht van, vriend van, en ga zo maar door.
Ik wens Polaris veel succes in hun verdere werking. Ik hoop hen de komende weken veel tegen te komen in het West-Vlaamse straatbeeld.
Dirk De fauw
gedeputeerde jeugd, huisvesting en welzijn